شاعر: محبت گروسیان

 

اندرون کلبه سرد وخموش                 پیرزن تنها،دونش پرزجوش
گربگویم بهر توغم های او                  یا بگویم غصه شب های او
در درونت ناله بنمایی بسی               آدمیزاد بود همچو خسی
روزها را روی ایوان می نشست          با نگاهش سنگها را می شکست
یاد فرزندش ورا دیوانه کرد                  شمع جانش یاد آن پروانه کرد
اشک سرخش میریخت روی چراغ       تا که پروانه بگیرد زو سراغ
او نگاهش را به هرسویی کشاند        چون درحب سرود در جایش بماند
همچو شمع می سوخت روی زمین     بهر فرزندش که بودی نازنین
گفتمش: مادر نما تو ناله کم              کرده ای دیوانه دل را ای "صنم"
گفت پاسخ خون دل خوردم بسی       رنج بسیاری ببردم من بسی
من چو خاری بوده ام در این سرا        هم در این سودا نمودم جان فدا
شب نبودی تا که باغم سرنشد          یا که غمها در دلم دلبر نشد
گر که می خوردم غذا با درد بود         سینه ام در جایگاهش سرد بود
من چه کس گویم کجا شد دلبرم        یوسف کنعان من تاج سرم
آسمان چشم من در شب گریست     مونسی گفتا: که نالت بهر چیست؟
گفتم ار مونس نما درمان من             یک شبی آخر نشو مهمان من
گفته پاسخ من همیشه با توام          درد تواند در کتابم برده ام
مونسم جانا! اله هم بوده است         او همیشه در کنارم بوده است
چون شنیدم ماجرایش اینچنین           سربه زیر آوردم و گشتم غمگین
قلب او چون چشمه ای پاک وزلال      می گرفت از آدمی خواب و خیال
ناگهان در یک شبی اندر سرا             گفت فرزندم بگیر دست مرا
چون گرفتم دست او چشمش ببست   پیرزن درخانه ی غمها نشست
ماجرای او به پایانی رسید                  عاقبت آن روی پروانه ندید
گفت "عارف" بهر فرزند وطن              مادرت را شاد کن در هر سخن